Evrensel

?Biz?im bir Ermeni bireyi seviyor olmamız ya da olmamamız, etnik kökeniyle ilintili değil. Dahası, bir insanın iyi ya da kötü, sevimli ya da sevimsiz olması o insanın diğer insanlarla aynı haklara sahip olmasını savunmak gerektiği gerçeğini değiştirmiyor.

AKP, yüz yıllık muhafazakar geleneğin mirasçısı olan bir yapı için ideolojik olarak fazlasıyla köksüz bir parti. Ortaya karışık bir takım kodların üzerinde durmaya, kendisine normal şartlarda birkaç boy büyük gelecek tabanına da bu kodları benimsetmeye uğraşıyor.

Twitter?da etiketler üzerinden başlatacağınız bir kampanyanın temel amacı farkındalık yaratmaktır. Oysa Türkiye?de basın özgürlüğü meselesinin temelinde insanların farkındalık yoksunluğu yatmıyor.

Yandaş medyanın amiral gemisi Yeni Şafak, reisçi kafanın sabuklama üretiminde de birinci sırayı kolay kolay kimseye kaptırmıyor.

İlk turda Erdoğan?ın hedefi, olursa yüzde 50?yi geçmek. Demirtaş?ın hedefi ise İhsanoğlu?nu zorlamak, mümkünse geçmek. CHP yine ikinciliğe razı bir görüntü çiziyor.

Memlekette her şey derme çatma olduğundan, dahası en az bir otuz yıldır bunun böyle olması memleketin bizatihi işleyiş şekli haline geldiğinden, yeni bir kavram ortaya çıktığında bunun Türkiye’deki tezahürü de paldır küldür gerçekleşiyor. “Yurttaş gazeteciliği” de böyle bir şey. Bu kavram 1999 yılında Amerikalı Medya Eleştirmeni ve Akademisyen Jay Rosen tarafından “What are Journalists for”…

Radikal?de olan şeyin adı ?dijitale geçiş? filan değil. Radikal patronajı yalnızca prestijli bir markayı elinde tutup, o markayla fason üretime geçiyor.

AKP ve Cemaat?in birbirleriyle yeni medya araçları üzerinden hesap görme çabası, o kadar da iyi bir fikirmiş gibi gözükmüyor. Bu, tropik bir ülkenin iki güreşçisinin kozlarını buz pistinde paylaşmak istemesi gibi bir şey. Kaçınılmaz olarak kayıp düşüyor, kendilerini zaman zaman komik durumlara düşürüyorlar.